اٹھ کہ ظلمت ہوئی پیدا افقِ خاور پر
بزم میں شعلہ نوائی سے اجالا کر دیں
Uth ke zulmat hui paida ufuq-e-khawar par
Bazm mein shola-nawai se ujala kar den
ایک فریاد ہے مانندِ سپند اپنی بساط
اسی ہنگامے سے محفل تہ و بالا کر دیں
Ek faryad hai manind-e-sipand apni bisat
Isi hangame se mehfil tah o bala kar den
اہلِ محفل کو دکھا دیں اثرِ صیقلِ عشق
سنگِ امروز کو آئینۂ فردا کر دیں
Ahl-e-mehfil ko dikha den asar-e-saiqal-e-ishq
Sang-e-imroz ko aaina-e-farda kar den
جلوۂ یوسفِ گم گشتہ دکھا کر ان کو
تپش آمادہ تر از خونِ زلیخا کر دیں
Jalwa-e-Yusuf-e-gum-gashta dikha kar in ko
Tapish-amada-tar az khun-e-Zulaikha kar den
اس چمن کو سبق آئینِ نمو کا دے کر
قطرۂ شبنمِ بے مایہ کو دریا کر دیں
Is chaman ko sabaq aain-e-numu ka de kar
Qatra-e-shabnam-e-be-maya ko dariya kar den
رختِ جاں بت کدۂ چیں سے اٹھا لیں اپنا
سب کو محوِ رخِ سعدیٰ و سلیمیٰ کر دیں
Rakht-e-jan butkada-e-Chin se utha len apna
Sab ko mahv-e-rukh-e-Sa'da o Sulaima kar den
دیکھ! یثرب میں ہوا ناقۂ لیلیٰ بیکار
قیس کو آرزوئے نو سے شناسا کر دیں
Dekh! Yasrib mein hua naqa-e-Laila bekar
Qais ko arzu-e-nau se shanasa kar den
بادہ دیرینہ ہو اور گرم ہو ایسا کہ گداز
جگرِ شیشہ و پیمانہ و مینا کر دیں
Bada derina ho aur garm ho aisa ke gudaz
Jigar-e-shisha o paimana o mina kar den
گرم رکھتا تھا ہمیں سردیِ مغرب میں جو داغ
چیر کر سینہ اسے وقفِ تماشا کر دیں
Garm rakhta tha hamen sardi-e-maghrib mein jo dagh
Chir kar sina use waqf-e-tamasha kar den
شمع کی طرح جییں بزم گہِ عالم میں
خود جلیں، دیدۂ اغیار کو بینا کر دیں
Sham' ki tarah jiyen bazm-gah-e-alam mein
Khud jalen, dida-e-aghyar ko bina kar den
“ہر چہ در دل گذرد وقفِ زباں دارد شمع
سوختن نیست خیالے کہ نہاں دارد شمع”
"Har che dar dil guzarad waqf-e-zaban darad sham'
Sokhtan nest khayale ke nihan darad sham'"